Przez ponad 20 lat tylko kilka sezonów bez przymrozków
Sadownik Przemysław Kapka, który w swoim gospodarstwie uprawia głównie wiśnie, podzielił się z nami kolejnymi spostrzeżeniami. Tym razem wrócił do wiosennych przymrozków i sposobów, którymi próbował chronić przed nimi swoje sady. Jak przyznaje, przez ponad 20 lat prowadzenia gospodarstwa niewiele było sezonów, w których nie musiał się nimi martwić. – W ciągu mojej kariery, czyli ponad 20 lat, bez przymrozków wiosennych były może dwa lub trzy sezony. Ostatnio w 2018 roku – mówi sadownik.
Jak wylicza, cztery lub pięć razy przymrozki były katastrofalne. W pozostałych latach straty nie były aż tak duże, ale i tak odbijały się na plonach, dochodach i możliwościach rozwoju gospodarstwa.
Tej wiosny przymrozki znów dały się we znaki. W sadach pana Przemka na wysokości około dwóch metrów termometry wskazywały minus 5–6°C, przy gruncie było jeszcze zimniej, a mokry termometr pokazywał niemal minus 8°C. Przez trzy noce sadownik próbował chronić swoje wiśnie na trzy sposoby: za pomocą ognisk, nagrzewnicy zaczepianej do ciągnika oraz stacjonarnych urządzeń przeciwprzymrozkowych.
Rozpalili nawet 300 ognisk na hektarze. Po sezonie sadownik zmienił zdanie
Pan Przemek skłania się ku opinii, którą podziela wielu sadowników chroniących swoje sady za pomocą ognisk. Są pracochłonne i kosztowne, a ich skuteczność niewielka. Jak mówi, spośród trzech zastosowanych metod to właśnie ogniska wymagały najwięcej pracy. Na powierzchni około hektara przygotował ich od 200 do 300. Dokładnej liczby nie policzyli, ale same przygotowania zajmowały niemal cały dzień. Każdej nocy zużywali też ogromną ilość drewna, a dwie osoby cały czas pilnowały ognisk i dokładały opału, żeby ogień nie zgasł. Przy takiej ilości pracy pan Przemek nie był w stanie zabezpieczyć w ten sposób większej powierzchni niż około hektara.
Jak sam przyznaje, bezpośrednio po przymrozkach oceniał tę metodę jako w miarę skuteczną. Ale już wtedy nie chciał wyciągać ostatecznych wniosków. Wolał poczekać, aż drzewa zawiążą owoce i okaże się, ile zostanie ich po czerwcowym opadzie. Dziś przyznaje, że późniejsze obserwacje bardzo go rozczarowały. O szczegółach opowie w kolejnym materiale.
Kupił maszynę przeciwprzymrozkową. Przez prawie 10 lat jej nie używał
Drugim sposobem była gazowa maszyna przeciwprzymrozkowa zaczepiana do ciągnika. Pan Przemek kupił ją około 10 lat temu. Jest to mała nagrzewnica zasilana gazem z 11-kilogramowych butli. Pierwsza próba zakończyła się jednak rozczarowaniem. Jak opowiada pan Przemek, podczas pierwszego użycia chciał ochronić około 2,5 hektara, ale przy temperaturach, jakie wtedy panowały, urządzenie nie zdało egzaminu. Odstawił więc maszynę i przez kolejne lata z niej nie korzystał. Dopiero tej wiosny zdecydował się spróbować ponownie.
Jak podkreśla, taka ochrona też wymaga sporo pracy. Przez całe noce jeździł ciągnikiem praktycznie bez przerwy. Po trzech kolejnych nieprzespanych nocach zmęczenie było już ogromne. Żeby choć na chwilę odpocząć, pan Przemek potrzebował kogoś, kto zastąpiłby go za kierownicą. Problem w tym, że gdy jednocześnie chronili sad kilkoma sposobami, wszyscy mieli już pełne ręce roboty i nie miał go kto zmienić.
Trzecim rozwiązaniem, które pan Przemek zastosował tej wiosny, były stacjonarne urządzenia przeciwprzymrozkowe. Ich działanie i efekty również omówi w kolejnym filmie. Na razie przyznaje jednak, że z trzech sposobów, które wypróbował, najbardziej zadowolony jest z urządzeń stacjonarnych.
