Ochrona wiśni przed przymrozkami. Sadownik postawił na urządzenia opalane drewnem
W poprzednim materiale opisywaliśmy doświadczenia Przemysława Kapki z paleniem ognisk, maszyną gazową zaczepianą do ciągnika oraz urządzeniami stacjonarnymi. Sadownik pracuje również poza gospodarstwem, dlatego szukał sposobu, który pozwoli mu ochronić większą powierzchnię sadu bez angażowania kilku osób do całonocnej pracy.
Po wielu latach różnego rodzaju prób ostatecznie zdecydował się na własne rozwiązanie – stacjonarne urządzenia, które wytwarzają ciepło, spalając drewno, choćby to pochodzące z własnego gospodarstwa. Jak tłumaczy, jedna osoba może w ciągu nocy obsłużyć kilka takich maszyn. W odróżnieniu od zwykłych ognisk urządzenie nie tylko wytwarza ciepło, ale również rozprowadza ogrzane powietrze po sadzie za pomocą nawiewu.
Ważne jest również paliwo. Pan Przemek, podobnie jak wielu innych sadowników, ma własne drewno pochodzące z karczowania starych kwater, które może wykorzystać do ogrzewania urządzeń. Doskonale sprawdzą się też karpy i korzenie. Ale koszty i wygoda pracy to nie wszystko. Chodzi przede wszystkim o to, żeby wybrana metoda sprawdzała się podczas różnych rodzajów przymrozków.
Dlaczego wiatraki nie zawsze wystarczą?
Jak zauważa pan Przemek, nie ma jednej idealnej metody ochrony przed przymrozkami. Każda ma swoje zalety, ale też ograniczenia. Dużo zależy od tego, z jakim przymrozkiem mamy do czynienia. Przy przymrozkach radiacyjnych powietrze przy gruncie jest chłodniejsze, a wyżej może utrzymywać się cieplejsza warstwa. W takich warunkach dobrze sprawdzają się wiatraki nadkoronowe, które mieszają powietrze i sprowadzają cieplejsze w okolice kwiatów. Gorzej jest podczas przymrozków adwekcyjnych, kiedy napływa rozległa masa zimnego powietrza. Wówczas wiatraki mogą niewiele pomóc, ponieważ na większej wysokości również jest zimno. Potrzebne jest dodatkowe źródło ciepła.
Pan Przemek nie zdecydował się również na zraszanie nadkoronowe. Przede wszystkim ze względu na uprawę wiśni, które są wrażliwe na zalanie korzeni. Sadownik obawia się problemów z systemem korzeniowym, wypadania drzew oraz chorób kory i drewna. Do tego dochodzi zagrożenie ze strony raka bakteryjnego. Poza tym taka instalacja wymagałaby bardzo dużego źródła wody i kosztownej inwestycji.
Maszyna gazowa zdała egzamin, ale jest pewien problem
Co ciekawe, tegoroczne doświadczenia z maszyną gazową pan Przemek również ocenia pozytywnie. Dziesięć lat temu próbował chronić nią około 2,5 hektara wiśni, ale efekty były mizerne. Jak mówił ostatnim razem, obszar był po prostu zbyt duży, więc urządzenie na długo odstawił. Tej wiosny, podczas przymrozków, zdecydował się ponownie je wypróbować. Tym razem chronił mniejszą powierzchnię, około 0,8–0,9 hektara. W niższych partiach drzew owoców było mniej, ale ogólnie ochronę ocenia pozytywnie.
Dlaczego więc nie chce nadal korzystać z tej metody? – Powiem szczerze, że jeżdżenie całą noc z butlami gazu jest dosyć trudne, przynajmniej w moim przypadku – mówi. Jak wyjaśnia, na większej powierzchni potrzeba kilku maszyn, a każda wymaga ciągnika i kierowcy. To z kolei oznacza dodatkowe nakłady.
Jest jeszcze kwestia zaopatrzenia w gaz. W zależności od urządzenia potrzeba czterech, sześciu lub ośmiu butli. Żeby zapewnić sobie paliwo na kolejną noc, trzeba mieć drugi komplet.
