choroby śliw

Na Konferencji Ochrony Roślin Sadowniczych, którą zorganizował Instytut Ogrodnictwa w Skierniewicach poruszono temat zastosowania niechemicznych metod ochrony gatunków pestkowych. Dotyczą one przede wszystkim chorób kory i drewna oraz pozostałych chorób grzybowych.

Bardzo niskie temperatury zimą wpłynęły negatywnie na kondycję sadów śliwowych. Obecnie obserwujemy szereg chorób kory i drewna. Obok samego wigoru drzew, źle prezentuje się również zawiązanie owoców.

Częste opady i odpowiednie temperatury doprowadziły do bardzo dużej presji brunatnej zgnilizny drzew pestkowych. W słabiej chronionych sadach widać częste oznaki choroby, która nadal stanowi duże zagrożenie. Modele chorobowe stale alarmują o infekcjach moniliozy w gatunkach pestkowych.

W ostatnich dniach pogoda sprzyja nie tylko parchowi jabłoni. Aura jest równie korzystna z punktu widzenia rozwoju moniliozy w gatunkach pestkowych. Modele chorobowe alarmują o infekcjach.

Z szarką śliw jest jak z koniem u ks. Chmielowskiego („koń jaki jest każdy widzi”). Jej szkodliwość – też widać gołym okiem. Także, czy też: zwłaszcza na Sądecczyźnie. Przez dobrych 30 lat relacjonowałem poglądy o jej zabójczej szkodliwości, przytaczałem opisy zagrożeń i strat. Na wirusa nie było rady. Aż parę lat temu nadziałem się – na jakimś kiermaszu z lokalnymi wyrobami prowokując Sądeczan, że łącką śliwowicę muszą robić z „importowanych” owoców usłyszałem od jednego z górali: „eee tam, opowiodocie redaktorze- przyjedźcie do Łącka, to wom pokoze…”. Drugi ciekawy sygnał w sprawie dostałem niedawno z Tęgoborza – miała tam rosnąć kwatera śliw odmiany odpornej na wirusa.